Grijsgedraaid #17
Een grijsgedraaid waar ik in mijn hoofd al 4 keer aan begonnen ben het laatste half jaar, n.a.v. een actrice die bij hetzelfde concert aanwezig was,
Vitalski & Monique van Lois Lane die bij Rick de Leeuw te gast waren, de nieuwe nummers die hij opnam en nu dus het concert van his royal badness in Werchter (waar ik niet heen ga want wat is dat toch met die jaren 80 helden, minimaal 80 euro voor een kaartje???).
Maar Prince dus, in diezelfde jaren tachtig was ik van het Prince kamp, en niet MJ. The Revolution vond ik een kickass band en in 1992 was een concert van de heer Nelson mijn vuurdoop in de wereld van de megaconcerten (volgens mij voor 30 gulden toen nog). Nog vers in het voor de poorten wachten waren ik en een vriendin natuurlijk al 's middags aan het wachten voor het Mecc, waren we doof van het om ons heen gekrijs en stonden we bij het begin van het concert nog vrij ver van het podium af maar na een twintigtal minuten waren er zoveel meisjes flauw gevallen dat we al snel op zo'n 10 meter van dat podium stonden (wij waren in die tijd ook al aan het hyperstuiteren maar dat was meer omdat het er bloedjeheet was), m.a.w. een gedenkwaardig concert al kan ik me wel herinneren dat ik toch niet volledig van mijn sokken geblazen was.
Terug naar het album waar het hier omgaat nl.
Purple Rain.
Een plaat die ik via via en MTV natuurlijk steeds meer ben gaan appreciëren en waarvan "Let's Go Crazy" mijn ultieme uit-het-dak-plaat is. "I Would Die 4U" en "When Doves Cry" zijn stuk voor stuk kippenvel nummers, maar eigenlijk zijn bijna alle nummers op het album top (ja ook "Purple Rain").
Prince, de rest van zijn oeuvre moet ook eens aangeschaft worden, op de periode 2000-2004 na dan.